drugiej komunikiem i nosiły szumny tytuł lasecznika tęsknoty.
Stefan Żeromski Oj, da moja, da-da-da! Oj, da-da-da da moja... Oto ugór, tak widać nędzny, że go tknąć nie chcą ręce niczyje. Trawa go ledwo-ledwo porasta. Na zagonach strzelają proste, wysokie złote dziewanny.
cicho wykaszlał chory. Książę Gintułt leniwym ruchem dźwignął się z krzesła i rzekł przez zęby ściśnięte: - Zdałbyś mi waćpan rachunek z takiego rozkazu, gdybyś oto... mógł stać na nogach. -
Cytat
i może być chyba tego pewny. Pan nawet nie wie, jak ja cierpiałam w ostatnich dniach. Ja miałabym oczerniać moich lokatorów! I pan w to uwierzył! I jeszcze oświadczył, że ja powinnam panu
możemy być razem jawnie? - spytał Cezary. - Boję się! Tatarzy znali mię tutaj. Wszyscy mię znali. Mógłby mię który przez jaką zemstę wydać. Zabiliby mię. A teraz nie chcę umierać! - Za co by cię
Cytat
żywnie podoba, wróciwszy z Wiednia. - Wróciwszy z Wiednia... Czy ty stale w Wiedniu mieszkasz? - Czy stale? Prawie... - Co tam robisz? - Co robię? Przeciągnął się i uśmiechnął z goryczą. - Robić nic
zaparciu się siebie, w obeldze i potwarzy, bohaterstw cicho spełnianych, jak zbrodnie, poświęceń tajemniczych - uczy, że jeden jest pewnik nieomylny, jeden cel i wynik wszystkiego: "pożałujtie w