masami, które, nim uległy zuchwałej napaści człowieka, mściły się na
Stefan Żeromski zgniło-zielonymi mchami, które tylu skałom nadają pozór starości i jakiejś szczególnej nędzy. Te miękkie, jednostajne szaty gór, tu i ówdzie tylko lśniące jaśniejszą zielonością, podarte są przez
Konradowi Czarnockiemu w przyjaznym upominku ofiaruje ten utwór autor Nie chodzi tutaj - u kaduka! - o herb ani o szeregi przodków podgolonych, z sarmackimi wąsami i przy karabelach - ani
Cytat
oświadczył, że sam będzie musiał sprawdzić, zasalutował i poszedł dalej pośpiesznym, ale bardzo drobnym, widocznie przez podagrę hamowanym krokiem. K. nie poświęcał dłużej uwagi temu całemu
jestem zaskoczony, ale znowu nie tak bardzo. - Nie bardzo zaskoczony? - spytał nadzorca i postawił świecę na środku stolika, grupując wokoło niej inne przedmioty. - Może mnie pan źle rozumie
Cytat
się na wzór dwu limb zrosłych od lat, szli oczyma po niezmierzonych obszarach niebios i ziemi. Strudzenie wydzierało z ciał ludzką namiętność. Wtargnąwszy na te wyżyny, odtrącali precz nie tylko
Laurą. - Nasłuchiwała. - Ucichło. - Wiatr huczał. Pewnie jej białą suknię spostrzegli... Wtem już koło niej przesunęło się szybko coś złowieszczego, przeraźliwego. Zagadka jej nieszczęścia