zbocza i upłazy gór wynurzały się z niej kiedy niekiedy niby
Stefan Żeromski Jeść kupę mięsa, które się dymi, chleba, co trzeszczy w zębach... Grający w, karty nie przerywając swej zabawy zwracali spojrzenia w stronę sierdzistego oberwańca. Z uśmiechami pobłażania i
żołnierzem, który stał nad błotem raszyńskim... Mocny Boże! Widziałem przecie tymi starymi oczyma, co już nie na jedno patrzały... Idź w kraj nie jako oficer, lecz jako zwiastun! - Prawdę
Cytat
co jest i będzie. Jakże się niegdyś łudził sądząc inaczej! Ale głos przebrzmiał. Dawał się słyszeć naokół tylko szorujący, kamienny szum potoku, płynna jego melodia, jak się przez wilgotne igły
uspokoił, długo jeszcze czuł ogień w piersiach i w gardzieli. - Takie je chłopskie paliwo, jaśnie paniczku, he he... - No, dość już twego palenia. Chodźmy. Zdeptali ognisko. Strzelec chwycił jeden
Cytat
słyszał w głębi siebie jak gdyby obietnicę tajemniczą, wyjawioną przez głos obcy, głos pełen łaski miłosnej. Nie umiałby nikomu powiedzieć, czemu patrząc na widok czarnych rokit, gęstym zastępem
to właściwie zamierzał. Usiadł, aby pozostać jeszcze przez chwilę w pobliżu woźnych, przerzucił kilka kopii, przez co starał się wywołać wrażenie, że je przegląda, a ponieważ zrozumiał, że woźni nie