- Ja nigdy i nic wspólnego mieć nie będę z panami Bijakowskimi. Nikt
Stefan Żeromski niewielkie na nich zrobiła wrażenie. Zaledwie na krótką chwileczkę przerwali rozmowę. Ach, jakżeby to było ciekawe - nie! -jakież by to było szczęście wyskoczyć z tej lśniącej, iskrzącej się
jednej strony stołu podeszła naprzeciw niego. Powitali się milcząco. Potem powiedziała panna Montag, zadzierając jak zawsze niezwykle wysoko głowę: - Nie wiem, czy pan mnie zna. K. patrzał na
Cytat
ścianach malowidła z zaświata, wstawali, żeby zanurzać oczy i dusze w łące-kochance. Łąka zmieniała się jak ich dusze. Co dnia była ta sama, a co dnia inna, wciąż piękniejąca. Było w niej coś z
ci mówiła? - Mama, Anusia... Piotr oddychał szybko i ciężko... Policzki mu pałały. Prędko chodził po izbie i kiedy niekiedy rzucał wyraz cichy jak oddech: - Zdeptał mój oficjerski honor. To nic! Ale
Cytat
istne szpary miedzy rzędami wysokich kamienic, były świeżo zamurowane albo zawalone worami piasku. Okna dolne w mieszkaniach, drzwi sklepów, wejścia do sieni były również zamurowane i pełne
z nich, jak z podziemnej jaskini, chłopska, głupia, zdziczała rozpacz, podobna do niedocieczonej tajemnicy. - Ja tu, panie, odniosłem książki, co mi ta nauczycielka pożyczyła - mówił wyciągając z